Tazette

INTERVIEW ILMER ROZENDAAL: MEDEA AAN DE RAND VAN DE STAD

Personen die zich buiten de vooropgestelde normen van een samenleving begeven worden sinds het ontstaan van de theaterpraktijk maar al te graag op een podium geplaatst. Dit is een van de redenen waarom de tragedie over Medea, moordenares van haar eigen kinderen, zo’n grote impact op het theaterlandschap heeft gehad. En nog steeds heeft, zo blijkt uit de voorstelling Medea van de vierentwintigjarige Ilmer Rozendaal.

Met haar afstudeerproject, in productie van De Queeste| KADE, won ze onlangs nog de Ton Lutz prijs 2011 voor meest veelbelovende regietalent van het jaar. De Nederlandse regisseuse licht haar fascinatie voor Medea toe en legt uit waarom zij koos voor een onvervalst stuk locatietheater.

Het verhaal van Medea is er een die onomstreden deel uitmaakt van het klassieke repertoire. Vanwaar uw keuze om net dit stuk te spelen?
Ilmer Rozendaal: “Het feit dat er in het verhaal van Medea twee mensen tegenover elkaar staan die resoluut ergens voor kiezen heeft hier zeker mee te maken. Het stuk wordt getekend door de confrontatie tussen twee grootmachten: Jason en Medea. Het is een liefdesverhaal waarmee wordt verteld over mensen die voor een bepaalde manier van leven kiezen. Dat is wat mij in eerste instantie zo heeft geraakt.”
Wat spreekt u zo aan in het personage van Medea?

Rozendaal: “Medea is een heel uitzonderlijk personage. Ze pleegt een onmenselijke daad die nauwelijks te begrijpen valt. De haat die bij haar ontstaat is iets wat me erg fascineert, in die zin dat het iets is wat ik niet ken. Het is iets dat altijd wel ergens binnen een samenleving plaatsvindt, vaak bij mensen die een andere plek binnen de maatschappij innemen. Die haat is menselijk en onmenselijk tegelijkertijd. Maar het gebeurt overal: ressentiment is ontegensprekelijk eigen aan de mens. Daarom trekt het me ook zo aan.”
Jullie spelen het stuk in de Oostendse Vismijn – een locatie vol betekenis. Waarom juist daar?

Rozendaal: “We hebben gezocht naar een plek waarop we eigenlijk heel duidelijk maken dat Medea iemand is die een plaats buiten de samenleving inneemt. Daarom hebben we bewust gekozen voor een locatie aan de rand van de stad. Het water maakt bovendien nog eens extra duidelijk dat er een scheiding is: ze zit heel dicht bij de stad maar kan er toch niet heen. Bepaalde avonden was er muziek uit de stad te horen; één avond was er zelfs vuurwerk. Gezien de stad in onze voorstelling symbool staat voor de plaats waar het feest van Jason plaatsvindt speelde dit erg mooi mee. De Vismijn is daarenboven nog eens een ontzettend mooie plek.”
De scenografie van de voorstelling springt in het oog, onder meer door de aanwezigheid van een billboard…

Rozendaal: “Voor het decor heb ik beeldend kunstenaar Karl Philips gevraagd. Ik wou de voorstelling graag in de open lucht laten plaatsvinden om de wereld waartegen zij zich afzet ook letterlijk aanwezig te laten zijn. Ik vroeg hem een woonplaats voor Medea te zoeken waar ze op een provocerende manier aanwezig en tegelijkertijd ook buitengesloten is. Hij kwam opzetten met het idee om een reclamepaneel in het decor op te nemen. De IKEA poster die het paneel bedekt is voor ons het ultieme symbool voor de huiselijkheid en de geborgen sfeer waar de stad voor staat. Het is alles waar Jason voor kiest. En dat is juist waar Medea afstand van neemt.”
TAZETTE – 5/8/11 (Hannes Dereere)